X
تبلیغات
وبلاگ بچه های نقشه بردای - توضیحات کامل در مورد نقشه برداری و وسایل آن

وبلاگ بچه های نقشه بردای

این وبلاگ متعلق به هیچ نهاد دولتی نمی باشد و کاملا خصوصی است

توضیحات کامل در مورد نقشه برداری و وسایل آن

نقشه :

 نقشه تصویر قائم سطح زمین است که به نسبت مشخصی به نام مقیاس کوچک شده باشد.

نقشه برداری زمینی:

تهیه نقشه با استفاده از ابزارهای اندازه گیری زمینی و با عملیات میدانی نقشه برداری زمینی نامیده می شود. در این روش بطور کلی با اندازه گیری طولها ، زوایا و اختلاف ارتفاع، شکل و ابعاد عوارض مشخص شده و ترسیم می شود. برخی از ابزارها و وسایل متداول و مورد استفاده در نقشه برداری زمینی به شرح ذیل می باشد :    

زاویه یاب (تئودولیت): این وسیله که به شکل یک دوربین می باشد، برای اندازه گیری زوایا استفاده می شود. با استفاده از تئودولیت زوایای افقی و قائم بین دو امتداد را می توان اندازه گیری نمود. دوربین تئودولیت بر روی سه پایه نصب شده و در یک نقطه مشخص استقرار می یابد و با قراولروی به دو نقطه مشخص زوایای افقی و قائم بین دو امتداد مشخص می گردد.

ترازیاب(نیوو) :

این وسیله نیز به شکل یک دوربین طراحی شده است که بر روی سه پایه مستقر می گردد. این دوربین برای اندازه گیری اختلاف ارتفاع بین دو نقطه بکار می رود. این دوربین به همراه یک خط کش بلند که میر یا شاخص  نامیده می شود استفاده می گردد.

برای تعیین اختلاف ارتفاع دونقطه ابتدا نیوو را بین دونقطه مستقر می کنیم و آن را به حالت تراز در می آوریم سپس شاخص را بر روی نقطه اول قرار داده و با استفاده از دوربین عدد روی شاخص را قرائت می نماییم. سپس شاخص را بر روی نقطه دوم قرار داده و مجددا" عدد روی شاخص را قرائت می نماییم. تفاضل اعداد قرائت شده اختلاف ارتفاع دو نقطه را نشان می دهد.

  

متر :

یکی از ابزارهای اندازه گیری طول، متر می باشد. متر هایی که برای کار نقشه برداری زمینی استفاده می شود از جنسهای مختلف فلزی پارچه ای و ... و با طولهای مختلف 1 تا 50 متری ساخته می شوند

طولیاب الکترونیکی :

با استفاده از ابزارهای الکترونیکی، اندازه گیری طولها بخصوص طولهای بلند سریعتر  انجام می شود. اساس کار طولیابهای الکترونیکی بر مبنای ارسال موج و دریافت موج منعکس شده و اندازه گیری اختلاف فاز موج می باشد. با توجه به شرایط اندازه گیری و نوع تجهیزات بکار گرفته شده دقت اندازه گیری متفاوت خواهد بود. معمولا" طولیابهای الکترونیکی بر روی تئودولیت نصب می شوند و به همراه یک منشور که نقش منعکس کننده امواج را دارد استفاده می شوند. طولیاب بر روی نقطه اول مستقر شده و منشور برروی نقطه دوم قرار می گیرد و با ارسال و دریافت مجدد موج طول مورد نظر محاسبه می شود.

 

 

توتال استیشن :

در سالهای اخیر و با پیشرفت وسایل و تجهیزات نقشه برداری طولیابها و تئودولیتها با هم تلفیق شده و بصورت یک دستگاه مورد استفاده قرار می گیرد.

 

 

سیستم تعیین موقعیت جهانی (GPS):

جی‌پی‌اس یا سیستم موقعیت‌یاب جهانی (Global Positioning Systems)، یک سیستم راهبری و مسیریابی ماهواره‌ای است که از شبکه‌ای با حداقل ۲۴ ماهواره تشکیل شده است. این ماهواره‌ها به سفارش وزارت دفاع ایالات متحده ساخته و در مدار زمین قرار داده شده‌اند. جی‌پی‌اس در ابتدا برای مصارف نظامی تهیه شد ولی از سال ۱۹۸۰ استفاده عمومی آن آزاد و آغاز شد. در نقشه برداری زمینی از گیرنده های ماهواره ای GPS برای تعیین موقعیت نقاط استفاده می شود.

 

 

مراحل کار نقشه برداری زمینی:

  1. ایجاد نقاط اصلی نقشه برداری(نقاط کانوا):

در ابتدای کار نقشه برداری باید یکسری نقاط ثابت بر روی زمین ایجاد گردد. معمولا" این نقاط بصورت یک منشور ناقص بتونی که یک میله فلزی در وسط آن قرار دارد بر روی زمین ایجاد می شوند.

تعداد و ابعاد این نقاط با توجه به مقیاس و دقت مورد نیاز و بر اساس استانداردهای نقشه برداری تعیین می گردد.

نقاطی که بر روی زمین کار گذاشته می شوند مانند اسکلت یک ساختمان نقش اساسی در کیفیت و دقت نقشه تهیه شده دارند. این نقاط معمولا" باید دو به دو به یکدیگر دید داشته باشند.

  1. مختصات دار کردن نقاط:

پس از اینکه نقاط اصلی نقشه برداری ایجاد شد باید تمامی نقاط در یک سیستم مختصاتی مناسب مختصات دار شوند.این کار با اندازه گیری طولها و زوایای بین نقاط و با روشهای نقشه برداری، و یا با "یرنده های GPS امکان پذیر می باشد.

در صورتیکه سیستم مختصات انتخاب شده سیستم جهانی UTM  باشد این نقاط باید به نزدیکترین  نقطه سازمان نقشه برداری کشور که از قبل در کل کشور موجود می باشد، متصل گردد. نقاط مبنایی موجود در کشور دارای مختصات UTM  می باشند.

  1. ترازیابی نقاط:

ارتفاع تمامی نقاط اصلی باید مشخص شود. یکی از روشهای تعیین ارتفاع نقاط ترازیابی مستقیم بین نقاط می باشد. در صورتیکه ارتفاع نقاط نسبت به شبکه ترازیابی سراسری مد نظر باشد باید دو نقطه ترازیابی سازمان نقشه برداری کشور به شبکه اصلی اضافه شود. نقاط ترازیابی سراسری کشور در طول مسیرهای اصلی کشور پراکنده شده اند و همگی دارای ارتفاع در شبکه سراسری می باشند.

 

  1. برداشت جزئیات:

پس از اینکه نقاط شبکه اصلی ایجاد شد و تمامی نقاط  دارای مختصاتx,y,z   شدند. این نقاط به عنوان نقاط مبنایی مورد استفاده قرار گرفته و تمامی عوارض سطح زمین با توجه به استانداردهای موجود نقشه برداری برداشت می شوند.

  1. ترسیم نقشه:

در این مرحله نقاطی که در مرحله برداشت جزئیات توسط نقشه بردار برداشت شده است در یک نرم افزار مناسب مانند Autocad یا Microstation ترسیم می شود و با توجه به کروکی ترسیم شده در مرحله برداشت نقاط مرتبط به یکدیگر متصل شده و عوارض را تشکیل می دهند. به عنوان مثال برای ترسیم یک ساختمان رئوس آن توسط نقشه بردار برداشت شده و در این مرحله رئوس به یکدیگر متصل می شوند.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت 20:13  توسط آرش اقدام  |